Thursday, November 18, 2010

အိမ္ျပန္မေရာက္ႏိုင္ေသးသူ




တစ္ကယ္ပါ...။

ဘ၀လမ္း... ခပ္ၾကမ္းၾကမ္းေပၚက...
ေလာကဓံ အနိမ့္အျမင့္ လႈိင္းလံုးေတြထက္...
အလိုက္သင့္ ျဖတ္သန္းစီးေမ်ာေနခဲ့ရတဲ့
ယံုၾကည္ခ်က္တစ္ခုနဲ႔ ကၽြန္ေတာ္ရယ္ေလ....။

တစ္ခါတေလမ်ား....
ရက္စက္လြန္းတဲ့ ထိုးႏွက္ခ်က္ေတြနဲ႔ႀကံဳရတိုင္း...
ဟိုးတုန္းကလိုမ်ိဳး....
ေမေမ့ရဲ႕ ရင္ခြင္အိုအိုထက္....
ခပ္တိုးတိုး မ်က္ႏွာ၀ွက္ရင္း...
ရင္ထဲက ကၽြန္ေတာ့္ ေသာကမီးေတြကို...
မ်က္ရည္စို အငိုတခ်ိဳ႕နဲ႔...
ႏြမ္းလ်စြာ ေျဖသိမ့္ခြင့္မ်ိဳးရခ်င္မိခဲ့တယ္....။

လက္ထဲက အိပ္မက္တစ္ခုကို
အသက္သြင္းဖို႔ ႀကိဳးစားေနဆဲခဏ...
ဒီရင္ဘတ္တစ္ခိုမွာ....
နာက်င္မႈေတြပဲ ပိုပို မ်ားလာခဲ့ရသလိုလို....။

ဒါေပမယ့္လည္း....
ဒဏ္ရာ အစံုအလင္နဲ႔ ေျခစံုရပ္ရင္း....
စိတ္အာ႐ံုမွာ အခါခါျမင္ေယာင္မိတတ္တဲ့
ကၽြန္ေတာ့္ရဲ႕အၿမဲစိမ္းေတာအုပ္ငယ္ေလးဟာ...
ထာ၀ရ ေအးျမလန္းဆန္းေနခဲ့မွာမွန္ေပမယ့္....
အခုထက္ထိေတာ့.... ကၽြန္ေတာ္ေလ....
အိမ္ျပန္မေရာက္ႏိုင္ေသးဘူး...ေမေမ....။ ။

=============================
ပံုေလးကို ဒီေနရာေလးမွ ယူသံုးပါတယ္ခင္ဗ်ာ....။
=============================

ခ်စ္ျခင္းအားျဖင့္.....
ဏီလင္းညိဳ


No comments: